Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: 

«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» 

Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες.
Έλα θα σου δείξω την Κόλαση»… Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων κάθοταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι.
Ο καθένας είχε από ένα παράξενο κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα, κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα του. Η πείνα και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. 

-«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι ανθρώπων και τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά ευτυχισμένοι. 

-«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;» 

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον». 

ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΥ 

Ο πατέρας μου συνήθιζε να μου λέει πως υπάρχουν δυο-τρία συγκεκριμένα πράγματα τα οποία αν κάποιος έχει ζήσει, μπορεί να πει πως έζησε. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά φούσκες. 

Να έχεις βοηθήσει έναν συνάνθρωπο που υποφέρει να απαλύνει το πόνο του. Να έχεις παρακολουθήσει μια γυναίκα να γεννάει. Να έχεις ξενυχτίσει δίπλα σε ένα αγαπημένο που πέθανε προσφέροντάς του το τελευταίο πολύτιμο αντίο. Να έχεις δώσει ένα πιάτο φαΐ σ΄ενα αδέσποτο και να νοιώσεις τη μουσούδα του να σε χαϊδεύει γεμάτο χαρά. Να έχεις ανάψει ένα κερί , μόνος σ΄ενα ξεχασμένο εκκλησάκι νοιώθοντας ένα δέος για ότι δεν μπορείς να εξηγήσεις. Να βοηθήσεις ένα παιδί στα πρώτα βήματα. Να αγκαλιά σεις ένα εγγονάκι. Να ερωτευτείς φυσικά και να ξέρεις πως μ΄αυτό το συγκεκριμένο άτομο θα γεράσεις αγκαλιά.... 

Ανάμεσα σ΄αυτά είναι κι άλλες χιλιάδες στιγμές που έχουν γέλιο, δάκρυ, θυμό, ευχαρίστηση, αγάπη, λαχτάρα, όνειρα. Στιγμές που έχουν συναισθήματα. Στιγμές που οι αισθήσεις νοιώθουν χρήσιμες γι΄αυτό που είναι ταγμένες να κάνουν. Να ακούνε, να βλέπουν, να γεύονται, να μυρίζουν, να αγγίζουν... άλλα πλάσματα, τη φύση, τον ήλιο, τη θάλασσα, το χορτάρι. 

Ζωή είναι τελικά όλα αυτά που έχουμε ξεχάσει ή που τα θυμόμαστε περιστασιακά. Είναι όλα όσα είναι ήδη ανάμνηση, νοιώθοντας πως δεν καταλάβαμε τι μας συνέβη γιατί βιαστήκαμε να προχωρήσουμε πριν τα ζήσουμε αληθινά, Είναι όλα όσα τα υποχρεώνουμε να είναι απλά όνειρα ανεκπλήρωτα , καταδικασμένοι να μην χαιρόμαστε αυτό που συμβαίνει ΤΩΡΑ. 

Ζωή δεν είναι αυτή η μαζικοποιημένη παπαγαλία. Δεν είναι μια ατέλειωτη σειρά από νόμους, διατάγματα, υποχρεώσεις προς τρίτους, δουλειά-δουλεία, συλλογή χρήματος και αντικειμένων, μια διαρκής αγωνία πως να εξοπλιστείς καλύτερα για να αγοράζεις όσο το δυνατόν περισσότερα σκουπίδια και πως να βρεις τρόπους, γεμάτος φαρμάκια κι ατέλειωτες φοβίες για να μην σε βρει «το κακό» 

Χτες συνέβη αυτό κι αύριο ίσως γίνει εκείνο. Και το σήμερα ένα κομμάτι γεμάτο από την αγωνία για το τι χάσαμε και τι δεν θα μπορέσουμε να βρούμε. Κι αυτό που ήδη έχουμε? Ξέρουμε τι είναι? Ξέρουμε τι ανάγκες έχει? Το σήμερα ξέρουμε πως να το κάνουμε ευτυχισμένο? Το σημερινό μας πόνο ξέρουμε πως να τον απαλύνουμε? Όχι με λύσεις που κάποτε θα έρθουν... τώρα. Τη σημερινή μας χαρά ξέρουμε πως να την απολαύσουμε? Όχι στο μέλλον σαν νοσταλγία... τώρα. 

Κι αν τελικά αύριο είναι το τέλος του κόσμου, και πρέπει εδώ και τώρα να κάνεις ένα γρήγορο απολογισμό του χρονικού διαστήματος που ονόμασες ζωή, τι θα συμπεράνεις? Με ποιους κανόνες έζησες? Ηταν δικοί σου? Τι πρόλαβες να νοιώσεις? Τι αγάπησες ή τι αγαπάς? Φαντάζεσαι εκείνον που τη τελευταία μέρα του κόσμου θα είναι αγκαλιά με το αυτοκίνητο, το κινητό, τη πλάσμα τηλεόραση, τον υπολογιστή, τα ρούχα του, τα μπιχλιμπίδια που έχει γεμίσει το σπίτι και μια σακούλα λεφτά. Σκέφτεσαι πόσο γελοία θα είναι αυτή η συντροφιά για το φινάλε του έργου του? 

Ένας άνθρωπος μόνος περιτριγυρισμένος από άχρηστα αντικείμενα, αγκαλιά μ΄ενα μάτσο ευρώ, και μια ντουζίνα καλώδια που θα προσπαθεί να κρυφτεί κάπου για να σώσει ένα άχρηστο στην ουσία τομάρι. 

Τι λείπει σ΄αυτήν την εικόνα? Ζωντανά πλάσματα που να τ΄αγαπάει και να τον αγαπούν. Άνθρωποι, σκύλοι, γάτες, πουλιά, ερπετά, ψάρια ή δεν ξέρω τι άλλο. Ζωές που να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον. Ζωές που να ανταλλάσεις εμπειρίες , όνειρα ή απλά ένα χάδι. Κάτι ζωντανό που να ακουμπάει το χέρι σου και να νιώθεις πως ανασαίνει και σε κοιτάζει και το κοιτάζεις κι εσύ, πέρα από το τι λένε οι μαζικές ντουντούκες. 

Ζούμε όλοι σε ένα σύστημα, μια τάξη πραγμάτων φριχτή. Ενα μόρφωμα γεμάτο αρρώστια κι άχρηστα αντικείμενα. Ένα τρόπο αντίληψης προσαρμοσμένο σε μια ζωή φτιαγμένη από πλαστικό που αναπνέει μηχανικά, μια παραφουσκωμένη σαμπρέλα που ανά πάσα στιγμή και μια ελάχιστη πρόκα μπορεί να την αδειάσει και να μείνει ένα πατσαβούρι άχρηστο στη μέση του δρόμου. 

Ιστορία συνωμοσίας είναι πως ΚΑΠΟΙΟΙ δεν θέλουν να ζήσουμε. Θέλουν να είμαστε ακριβώς αυτό που καταντήσαμε. Μαριονέτες. 

Ιστορία ζωής είναι πως δεν υπάρχουν ΚΑΠΟΙΟΙ που να μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι το επιτρέψουμε. 

Εκτός από τη ζωή που φοβόμαστε να ζήσουμε, μάθαμε να φορτώνουμε την ευθύνη γι΄αυτό το φόβο μας σε κάτι έξω από εμάς. Εγώ θα ήμουν καλύτερα αλλά εκείνος εκεί δεν μ΄αφήνει. Εγώ ξέρω πως είναι η ζωή ωραιότερη αλλά εκείνος εκεί στέκεται εμπόδιο. 

Και το αστείο είναι πως «εκείνος εκεί» είναι απλά ένα έκτρωμα που εμείς οι ίδιοι βοηθήσαμε να γίνει πραγματικότητα. «Εκείνος εκεί» είναι το θλιβερό κομμάτι της ύπαρξής μας που το θρέφουμε συνέχεια. 

Πόσες φορές δεν έχουμε πει τα ίδια και τα ίδια. Όλοι μας τα ξέρουμε. Ο καθένας μας καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά. Καθόλου καλά. Αλλά το ασφαλές άσχημο έχει γίνει συνήθεια, βαθιά μέσα μας. Το αβέβαιο όμορφο μοιάζει τρομερά κουραστικό για να το αποκτήσουμε. Έχουμε καταντήσει τη ζωή μας τελικά μια βολική γκόμενα. Μας μαγειρεύει, μας ντύνει, μας φροντίζει, μας κρατάει συντροφιά όπως και όποτε μας βολεύει, και τη κερατώνουμε συνεχώς με το βασίλειο ατέλειωτων ανικανοποίητων ονείρων που της κρατάμε κρυφά... 

Αν αυτό σου συμβαίνει, κι αν αύριο είναι το τέλος του κόσμου, ίσως είναι καλύτερα «το αυτό» να μην το προστατέψεις σε κάποιο καταφύγιο. Τσάμπα κόπος θα είναι. 

Το τέλος του κόσμου έχει ήδη φτάσει για πολλούς. Κι όχι, δεν έχει φτάσει για τους φτωχούς που στενάζουν κάτω από τα βάρη και ζουν σε συνθήκες άγριες. Έχει φτάσει για τις ευγενείς κατηγορίες. Ρίχτε μια ματιά στην αίθουσα ενός χρηματιστηρίου, δείτε καλύτερα τις φάτσες σ΄ενα γιουρογκρουπ π.χ., προσέξτε καλύτερα τις φάτσες στα τηλεοπτικά κανάλια, τις σκελετωμένες υπάρξεις στο κόσμο της μόδας, τους πλασιέ κάθε σκουπιδιού με το πανομοιότυπο ηλίθιο χαμόγελο και τις μπούρδες που αραδιάζουν, τους Μεσσίες μαριονέτες που καλούν τα πλήθη στη νέα εποχή –ελάτε να υπνωτιστούμε όλοι μαζί- τα μεγαλοστελέχη των πολυεθνικών που έχουν κολλημένο το κινητό στο αυτί ακόμα και την ώρα που χέζουν, τις χιλιάδες κούφιες υπάρξεις που επιβεβαιώνουν πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός μπορεί κάλλιστα να είναι και σκουπίδια που έπεσε πάνω τους ο ήλιος. Και σκεφτείτε όλα αυτά τα ανθρωποειδή ζουν? Όχι. Κάποιος ξέχασε απλά να τα ενημερώσει πως είναι νεκρά, εδώ και πολύ καιρό. Για να μην πω πως δεν γεννήθηκαν στην ουσία ποτέ. 

Είναι άδικο να διαλαλούμε πως η ζωή έχει τελειώσει για τους ανθρώπους που ζουν σε φτώχεια και στερήσεις. Αντίθετα εκεί υπάρχει ελπίδα να βρει κανείς ανθρώπους που νοιάζονται ακόμα. Ανθρώπους που καταφέρνουν να αγαπάνε ακόμα κι αν όλα επιβάλλουν το αντίθετο. Ανθρώπους που μπορεί να έχουν λιγοστό φαΐ αλλά το τρώνε με σεβασμό και χαρά. Οικογένειες που ονειρεύονται μαζί. Παιδιά που η μάνα τους λέει ακόμα παραμύθια έστω και μέσα σ΄ενα κρύο σπίτι χωρίς θέρμανση. Παιδιά που από το υστέρημά τους φροντίζουν τους ηλικιωμένους τους, παππούδες και γιαγιάδες που δίνουν από τη πενιχρή σύνταξη για ένα δωράκι για τα εγγόνια, γείτονες που σου προσφέρουν ακόμα ζάχαρη όταν τελειώνει , παιδιά που μεγαλώνουν μαζί στην αλάνα και νονές που κουβαλάνε ακόμα τα κόκκινα παπουτσάκια και τη λαμπάδα.... 

Εμείς εδώ στην Ελλάδα είχαμε πάρα πολλούς «φτωχούς» ανθρώπους που ενοχλούσαν τα ζόμπι. Λυσάξανε να μας κάνουν όλους σαν τη μούρη τους κι εμείς σαν τους βλάκες παραδοθήκαμε άνευ όρων. Αφού ξέραμε να ζούμε, να γλεντάμε, να παλεύουμε τις δυσκολίες, να σηκώνουμε κεφάλι κάθε φορά που μας πάταγαν. Αφού ήταν στη φύση μας να είμαστε ανυπάκουοι μαθητές, υπερβολικοί σε όλα. Στο τρόπου που εκδηλωνόμαστε, που μιλάμε, που περιγράφουμε, που γλεντάμε, που κλαίμε. Ένα τραγούδι, μια πρόζα όλα όσα κάναμε. Φιγούρες ενός αρχαίου δράματος. Τι ζηλέψαμε και ξεπουλήσαμε όσα κουβαλάγαμε μέσα μας? 

Μετά από τη συντέλεια τη δική μας που έχει συμβεί αρκετά χρόνια πριν, όλη η σοφία που έχει απομείνει σ΄αυτό το τόπο κρύβεται σε κάτι μέρη ανυποψίαστα. Σε ανθρώπους ανυποψίαστους. Χαμένους μέσα στα ψεύτικα τα φώτα. Αν κάτι μας φυλάει ακόμα σε τούτο δω το τόπο, και μπορούμε και νοιώθουμε ποιο είναι το χάλι μας και ποια η περηφάνια μας, , είναι πως όσα είχαμε ήταν υπερβολικά. Κι όσα και να πετάξαμε , μένει μπόλικο συναίσθημα ακόμα μέσα μας, κι ας μη βρίσκουμε τρόπο πια να κάνουμε το σωστό.... 

Φτωχύναμε αλλά το ξέρουμε. Το πόσο φταίξαμε και το πόσο μας έπιασαν κορόΪδο κι αυτό το έχουμε πάρει χαμπάρι. Ισως γι΄αυτό εμείς για αύριο δεν φτιάχνουμε καταφύγια. Δεν θέλουμε πια να κρυφτούμε.

                Όποιον τον αγαπούνε οι Θεοί, πεθαίνει νέος.
ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ (342 – 291 π.Χ)
                Δεν υπάρχει κάτι ανθρωπινότερο και ιερότερο από την Ελλάδα.
ΚΙΚΕΡΩΝ (106 – 43 π.Χ.)
                Είναι μεν φίλος μου ο Πλάτωνας, αλλά πολύ πιο φίλη μου η αλήθεια.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (384 – 322 π.Χ.) 
                Όσο ζεις κι ακμάζεις, φρόντισε να μορφώνεσαι ( μη φαντασθείς ότι τα γηρατειά φέρνουν μαζί τους και τη φρονιμάδα ).
ΣΟΛΩΝ (639 – 559 π.Χ.)
                Δεν υπάρχει στιγμή χωρίς κάποιο καθήκον.
ΚΙΚΕΡΩΝ (106 – 43 π.Χ.)
                Οι ευχές είναι χωρίς αξία όταν δε συνοδεύονται και από έργα.
ΠΛΑΤΩΝ (427 – 345 π.Χ.) 
                Η εξουσία του να κάνει ο καθένας ότι του αρέσει αποτελεί κάτι το ιδιαίτερα κακό, διότι, σε μια τέτοια περίπτωση, είναι αδύνατο να ελεγχθούν τα μέσα στον κάθε άνθρωπο διεφθαρμένα ένστικτά του.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (384 – 322 π.Χ.)
                Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ανόητων είναι ότι προσέχουν τα σφάλματα των άλλων και δεν βλέπουν τα δικά τους.
ΚΙΚΕΡΩΝ (106 – 43 π.Χ.) 
                Το γυναικείο φύλο είναι φοβερά κακόγλωσσο ( τα ελάχιστα οι γυναίκες τα μεγαλοποιούν μετά, τίποτε δε το σωστό δε λέει η μια προς την άλλη ).
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (480 – 406 π.Χ.) 
                Κάθε άνθρωπος αγαπάει τη δικαιοσύνη για λογαριασμό των άλλων( κανένας όμως δε φροντίζει να είναι και ο ίδιος δίκαιος ).
ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ (Ο ΔΙΚΑΙΟΣ) (540 – 468 π.Χ.)
                Μην επικρίνεις άλλους, διότι αλλιώτικα, εχθρούς σου θα τους κάνεις.
ΣΟΛΩΝ (639 – 559 π.Χ.)
                Η συστολή είναι στολίδι της νεότητας και λάθος σοβαρό των γηρατειών.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (384 – 322 π.Χ.)
                Δεν ωφελεί να οργιζόμαστε απέναντι στις περιστάσεις, γιατί είναι κουφές στην οργή μας.
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (480 – 406 π.Χ.)
                Όταν μεν είσαι μόνος σου, να είσαι μετριόφρονας, όταν δε είσαι με άλλους, να είσαι ειλικρινής.
ΠΛΑΤΩΝ (427 – 345 π.Χ.)
                Μη λες πάντα όσα γνωρίζεις αλλά γνώριζε πάντα όσα λες.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ (469 – 399 π.Χ.)
                Μόνο το κράτος, που έχει δύναμη ίση προς τα γειτονικά του κράτη, μπορεί να παραμείνει οριστικά ελεύθερο.
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ (471 – 395 π.Χ.)
                Δεν υπάρχει κακό μεγαλύτερο από την αναρχία ( αυτή καταστρέφει πόλεις, κατερειπώνει σπιτικά και, σε καιρό πολέμου, οδηγεί στον όλεθρο. Αντίθετα η πειθαρχία σώζει τους υπακούοντες στις εντολές των αρχηγών ).
ΣΟΦΟΚΛΗΣ (496 – 406 π.Χ.)
                Κανείς ανόητος δεν ξέρει ποτέ πότε πρέπει να σιωπά.
ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ (435 – 355 π.Χ.)
                Έπαινος τον οποίο δεν αξίζει κανείς είναι μεταμφιεσμένη σάτιρα.
ΣΕΝΕΚΑΣ (4 – 66 μ.Χ.)

Η πρώτη μελισσοκομική επιθεώρηση του 2013 με ένα γλυκό τσίμπημα!!!!!!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΜΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΣ

έναρξη βασιλοτροφίας

έναρξη βασιλοτροφίας

ανοιξιάτικος γόνος

αγάπες!!!

θεέ μου και κανε ένα σεισμό κούνησε τον πλανήτη

και φερε ακόμα ποιο κοντά την κυπρο ,σαμο, κρητη!!

Ομιλία Θρασυβούλου στη Θεσσαλονίκη

http://www.youtube.com/watch?v=c0iaQVS4K4A&feature=related

Ελληνικό Μελι - Παρουσίαση και ομιλία στο Φεσ. Μελιού

http://www.youtube.com/watch?v=rNeCiprtMHY

Παροιμίες γύρω απο το μέλι.

"Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι!"

"Να σε κάψω Γιάννη, να σ’αλείψω μέλι."

"Να 'καναν οι μύγες μέλι, τρεις οκάδες στον παρά."

"Ξύδι χάρισμα,γλυκό σαν μέλι."

"Τσάμπα ξύδι γλυκό σα μέλι."

"Αν έκαναν όλες οι μέλισσες μέλι θα το 'τρωγαν και οι γύφτοι."

"Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο ερωτάς το μέλι του."

"Αν είσαι μέλισσας παιδί κέντρωσε και μην λαλείς."

"Αν έκαναν και οι μπάμπουροι μέλι θα έτρώγαν και οι κατσίβελοι."

"Αν γίνεις όλος μέλι θα σε φάνε οι μύγες."

"Μη οι κηφήνες χαθήκανε τα μελίσσια."

"Μια η βασίλισσα πολλές οι μέλισσες."

"Μια μέλισσα δεν κάνει μέλι."

"Όποιος γίνεται μέλι τον τρώνε οι μύγες."

"Χωρίς κηφήνες μελίσσι δεν υπάρχει."

"Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι."

"Ποιός έχει το δάχτυλο στο μέλι και δεν το γλύφει?"

"Αν κάνανε ούλες οι μέλισσες μέλι δεν θα το χώραγε το κουβέλι."

"Έπεσε η ζάχαρη στο µέλι και κάτι έγινε?"

"Ολα έγιναν μέλι-γάλα."

"Και το πολύ το μέλι φέρνει κοψίματα."

"Τα κάστανα θέλουν κρασί και τα καρύδια μέλι."

"Το ψωμι το τρωνε με το μελι."

"Αν έκαναν όλες οι μέλισσες μέλι θα έκαναν και τα σερσέγκια."

"Το κάστανο θέλει κρασί και το καρύδι μέλι και το κορίτσι φίλημα πρωί και μεσημέρι."

"O άνθρωπος είναι γλυκός σαν μέλι και βαρύς σαν αλάτι."

"Αν ο φίλος σου είναι (σαν) μέλι, μην το γλείψεις όλο. " Αιγυπτιακή παροιμία.

"Η γλώσσα στάζει μέλι, η καρδιά δηλητήριο." Νεπαλικήπαροιμία

"Στόμα από μέλι, καρδιά από χολή." Αφρικανική παροιμία.

"Ο αφορισμός είναι σαν μέλισσα, περιέχει και χρυσαφένιο μέλι και δηλητηριώδες." Ιταλική παροιμία.

"Μια σταγόνα μέλι, μαζεύει πιο πολλές μύγες, παρά ένα βαρέλι ξύδι."

"Γλυκάθηκε η γριά στο μέλι, θα φάει και το κουβέλι."

"Όλοι κοιτάζουν τον καβγά και η γριά το μέλι."

" Όποιος κρατά το μέλι, μελώνεται."

" Όταν βρέχει τον Αύγουστο, βρέχει μέλι και μούστο."

"Μετάξι από σκώληκα, από τη μέλισσα μέλι, από το κουνούπι τσίμπημα, τίποτ’ απ’ τον τεμπέλη."

"Κι από το μέλι του ’χυνε φωνή πιο ζαχαρένια."

"Μέλι στάζει η γλώσσα του."

"Η γλώσσα στάζει μέλι, η καρδιά δηλητήριο."

"Αν δεν έχεις μέλι στο πιάτο, ας έχεις στο στόμα."

"Και το πολύ το μέλι φέρνει κοψίματα."

"Δεν κάνουνε όλοι οι μπουμπούλοι μέλι."

"Βρήκες το λουλούδι για να πάρεις μέλι ."

"Η μάνα, που σε γέννησε, μοίραζε και μέλι;"

"Η μητέρα είναι μέλι και η μητριά φαρμάκι ."

"Μήτε μέλι φάγαμε κι η κοιλιά μας κόφτει ."

"Έχει το μέλι στα χείλη, το φαρμάκι στην καρδιά ."

"Πιο πολύ ψωμί τρώγεται με μέλι παρά με ξίδι."

"Λάδι από την κορυφή, κρασί απ` τη μέση και μέλι απ` τον πάτο αγόραζε ."

H αγάπη είναι μέλισσα

H αγάπη είναι μέλισσα και για να σε δαγκάσει...θα χρειαστεί πολύς καιρός ο πόνος να περάσει...

ΠΩΣ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΕΛΑΓΗ ΜΑΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Το Αιγαίο Πέλαγος ονομάστηκε έτσι από το βασιλιά της Αθήνας Αιγαία. Ο γιος του ο Θησέας πήγε στην Κρήτη, για να σκοτώσει το Μινώταυρο και υποσχέθηκε στον πατέρα του πως, αν γυρίσει νικητής, θα αλλάξει τα πανιά του πλοίου του από μαύρα σε άσπρα.

Ο Θησέας σκότωσε το Μινώταυρο αλλά στο γυρισμό ξέχασε να αλλάξει τα πανιά του. Ο πατέρας του, που τον περίμενε στο ακρωτήριο Σούνιο, μόλις είδε το καράβι με τα μαύρα πανιά, από την απελπισία του έπεσε στο πέλαγος και πνίγηκε. Από τότε το πέλαγος ονομάστηκε Αιγαίο.

ΤΟ ΙΟΝΙΟ

Ο Αισχύλος, ο μεγάλος τραγικός ποιητής της αρχαίας Αθήνας, λέει ότι στην αρχή το Ιόνιο λεγόταν «κόλπος της Ρέας» και ότι πήρε το σημερινό του όνομα, όταν το διέσχισε η Ιώ, η όμορφη ιέρεια που αγάπησε ο Δίας. Αντίθετα, ένας άλλος αρχαίος συγγραφέας, ο Θεόπομπος, ισχυρίζεται ότι το όνομα του πελάγους προέρχεται από τον Ίωνα, έναν αρχαίο βασιλιά της περιοχής.

ΤΟ ΙΚΑΡΙΟ

Ο Ίκαρος ήταν πρόσωπο της αρχαίας μυθολογίας και γιος του μυθικού τεχνίτη Δαίδαλου, που εργαζόταν στην αυλή του Μίνωα, όπου είχαν έλθει διωγμένοι από την Αθήνα. Έκαναν πολλές οικοδομές, αγάλματα και τον περίφημο λαβύρινθο. Αργότερα ο Μίνωας τους έριξε στη φυλακή, γιατί υποψιάστηκε πως ο Δαίδαλος βοήθησε την Αριάδνη να γλιτώσει το Θησέα που σκότωσε το Μινώταυρο.

Τους έκλεισε στο λαβύρινθο και, για να κάνει αδύνατη τη δραπέτευσή τους, έβαλε ισχυρή φρουρά. Τότε ο Δαίδαλος έκανε ένα σχέδιο, να πετάξουν με φτερά από κερί. Πριν φύγουν, συμβούλεψε τον Ίκαρο να μην πετάει ούτε χαμηλά ούτε ψηλά, γιατί στην πρώτη περίπτωση θα έβρεχε τα φτερά η θάλασσα και θα βάραιναν, ενώ στη δεύτερη ο ήλιος θα έλιωνε το κερί και θα ‘πεφτε.

Ο Ίκαρος δεν άκουσε τη συμβουλή του πατέρα του, και από ενθουσιασμό πετούσε όλο και πιο ψηλά. Κάποτε το κερί έλιωσε, τα φτερά ξεκόλλησαν κι ο Ίκαρος έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε. Από τότε το πέλαγος πήρε το όνομά του, όπως και το κοντινό νησί Ικαρία.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Στα πλαίσια του προγράμματος της Ευέλικτης Ζώνης οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης του σχολείου μας επισκέφτηκαν τον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο Ριζό. Ο πατήρ Ιωάννης Βασιλειάδης, τον οποίο ευχαριστούμε, μας μίλησε για τη σημασία του κεριού στην Εκκλησία. Οι μικροί δημοσιογράφοι ανέλαβαν δράση και πήραν την ακόλουθη συνέντευξη από τον παπα – Γιάννη.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιες θρησκείες χρησιμοποιούν το κερί;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι ορθόδοξοι και οι Καθολικοί χρησιμοποιούν το κερί στην εκκλησία.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από πότε χρησιμοποιείται το κερί στην Εκκλησία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πριν από χίλια χρόνια και παραπάνω.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι συμβολίζει το κερί για την Εκκλησία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όπως είναι ίσια η λαμπάδα και καίγεται ίσια, έτσι και η ζωή του χριστιανού πρέπει να είναι σύμφωνη με το λόγο του Θεού. Δεν πρέπει να φεύγουμε από το δρόμο του Θεού.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από πού προμηθεύεστε το κερί;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα παλιά χρόνια το κερί το έφτιαχνε η ίδια η εκκλησία. Τώρα το προμηθευόμαστε από το κηροπλαστείο της Μητρόπολης της Έδεσσας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί σβήνουν τα κεριά και δεν τα αφήνουν να καούν μέχρι το τέλος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα κεριά κανονικά πρέπει να τα αφήνουμε να λιώσουν μέχρι το τέλος. Όταν έρχονται πολλοί πιστοί στην εκκλησία και το μανουάλι είναι μικρό, δε χωρούν όλα τα κεριά. Γι’ αυτό σβήνουν μερικά κεριά, για να μπορούν να ανάψουν όλοι.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιος παραγγέλνει τα κεριά για την εκκλησία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο ίδιος ο παπάς.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιο είδος κεριού χρησιμοποιούμε στην εκκλησία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Χρησιμοποιούμε το καθαρό κερί μέλισσας. Δε σπάει, το χρησιμοποιούμε το χειμώνα, γιατί δεν καπνίζει. Το χρησιμοποιούμε από τον Οκτώβριο μέχρι το Πάσχα. Το καλοκαίρι χρησιμοποιούμε κερί παραφίνης, γιατί δε λυγίζει. Αυτό το κερί καπνίζει, αλλά δεν μας πειράζει, γιατί το καλοκαίρι έχουμε τα παράθυρα της εκκλησίας ανοιχτά.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί το καθαρό κερί έχει κίτρινο φιτίλι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όπως με ενημέρωσαν από το κηροπλαστείο της Έδεσσας, το Υπουργείο Οικονομικών τους αναγκάζει να χρησιμοποιούν κίτρινο φιτίλι στο καθαρό κερί.

Οι μαθητές της ΣΤ΄ Τάξης

ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ

Όλοι οι γιατροί συμφωνούν για την ευεργετική δράση που έχει το δηλητήριο της μέλισσας. Έχει δώσει λύσεις σε πολλούς ασθενείς που πάσχουν από αρθρίτιδες, άσθμα, πόνους στη μέση, πόνους στη σπονδυλική στήλη και ημικρανίες. Το φαρμακευτικό σκεύασμα Apis Mellifica χορηγείται με συνταγή έμπειρου ομοιοπαθητικού γιατρού και θεραπεύει από συμπτώματα ίδια με αυτά του τσιμπήματος: οίδημα, φαγούρα, πόνο και ερυθρότητα.

Ιδιαίτερα στο εξωτερικό οι γιατροί χρησιμοποιούν ό,τι προέρχεται από τη μέλισσα για τη θεραπεία των ασθενών τους. Από το βασιλικό πολτό μέχρι την προπόλη και το κεντρί, όλα τα αποτελέσματα είναι θαυματουργά. Το προαναφερόμενο σκεύασμα χορηγείται για επιπεφυκίτιδες, ημικρανίες, φλεγμονές στο φάρυγγα, κυστίτιδες, αρθρίτιδες, δυσμηνόρροια και υπερτροφικές αμυγδαλές. Χορηγείται σε διάφορες μορφές, όπως ταμπλέτες, σπρέι, ενέσεις και υπόθετα. Μέχρι στιγμής παρενέργειες σπάνια έχουν αναφερθεί και αφορούν κυρίως αλλεργικές αντιδράσεις και κυρίως, όταν χρησιμοποιείται κατευθείαν το δηλητήριο με ένεση και όχι κάποιο σκεύασμα αραιωμένο.

Ο βασιλικός πολτός της ενδείκνυται για την προστασία του ανοσοποιητικού συστήματος. Εκτός όμως από τη θεραπευτική ικανότητά του ως προς τον πόνο, έχει και θετικά αποτελέσματα σε ψυχικά και διανοητικά συμπτώματα, ακόμα και στους ανθρώπους που έχουν φτάσει στα όρια της κατάπτωσης από την πολύ δουλειά.

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότεροι Έλληνες καταφεύγουν στα ευεργετικά αποτελέσματα του δηλητήριου, αφού προσφέρει μεγάλη ανακούφιση από πόνους.

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥΣ

ΚΕΡΙ: Αν είδες κερί, το όνειρό σου είναι πολύ καλό. Σημαίνει ότι είσαι ικανός και θα έχεις μεγάλες επιτυχίες στη ζωή σου.

ΜΕΛΙ: Αν είδες ή έτρωγες στον ύπνο σου μέλι, σημαίνει ότι σε περιμένει μεγάλη ευτυχία. Αν δεις να το τρώει άλλος, θα πρέπει να προσέχεις.

ΜΕΛΙΣΣΕΣ: Αν είδες μέλισσες στον ύπνο σου και είσαι φιλόδοξος, θα πετύχεις, αρκεί να κινείσαι αποφασιστικά.

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΛΙΣΣΑ

«Ξέρει η μέλισσα από ποιο λουλούδι βγάζει μέλι»

Ξέρει ο καλός έμπορος και επιχειρηματίας από ποιες δουλειές θα έχει κέρδος.

* * *

«Αγάλια, αγάλια γίνεται η αγουρίδα μέλι»

Όλες οι υποθέσεις μας χρειάζονται υπομονή, για να φτάσουν σε κάποιο ποθητό αποτέλεσμα ή για να έρθει ο κατάλληλος καιρός για δράση.

* * *

«Χαρισμένο ξύδι πιο γλυκό απ’ το μέλι»

Το δώρο έστω και μικρό, μας προκαλεί ευχαρίστηση και συμπάθεια γι’ αυτόν που μας το προσφέρει, μας προδιαθέτει ευνοϊκά.

* * *

«Το ‘να χέρι στο μέλι, τ’ άλλο στο λάδι»

Η απληστία οδηγεί τον άνθρωπο στην αναζήτηση άφθονου και γρήγορου κέρδους.

* * *

«Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι»

Τα λίγα λόγια είναι καλά, μα ακόμη καλύτερη είναι η σιωπή.

* * *

«Το μέλι δεν το τρώει όποιος έχει μεγάλα δάχτυλα αλλά όποιος έχει μεγάλη τύχη»

Η τύχη είναι απαραίτητη για την επιτυχία. Όλοι οι μεγάλοι, ισχυροί και πλούσιοι συχνά ήταν τυχεροί.

* * *

«Η αράχνη απ’ τα λουλούδια μαζεύει δηλητήριο και η μέλισσα μέλι»

Κάθε άνθρωπος παίρνει από το περιβάλλον του αυτά που μπορεί ή αυτά που θέλει. Έτσι έχουμε διάφορους χαρακτήρες ή διάφορα κέρδη.

* * *

«Το μέλι είναι γλυκό, μα η μέλισσα κεντά»

Τα αγαθά χρειάζονται κόπους και αγώνα για να κατακτηθούν.